Δημοκρατία του Μαχαμπάτ

Η ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΑΧΑΜΠΑΤ

Τζεμίλ Τουράν   Cemil Turan Bazidi(Δεκέμβριος 1945 -Οκτώβριος 1946). Πρόκειται για το μοναδικό κουρδικό κράτος που έχει λειτουργήσει οργανωμένα έως τώρα και για μια από τις σημαντικότερες πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις στην ιστορία του κουρδικού κινήματος τον 200 αι..

Δυο είναι οι λόγοι που οδήγησαν στην ίδρυση του μοναδικού αυτού κράτους: Πρώτον, η ίδρυσή του αποτέλεσε συνέχεια του ισχυρού πατριωτικού κινήματος που είχε ξεκινήσει τον 190 αι.. Δεύτερον, το κίνημα ευνοήθηκε από τις τότε διεθνείς συνθήκες.

Τζεμίλ Τουράν   Cemil Turan BazidiΠρόεδρος της Κουρδικής Δημοκρατίας ήταν ο Καντί Μοχάμετ, ηγέτης του «Δημοκρατικού Κόμματος Κουρδιστάν Ιράν» (PDK-İran) και ιδρυτής του το 1945. Στην ανάπτυξη του κράτους βοήθησε πολύ η πρώην Σοβιετική Ένωση. Μέσα σε ένα χρόνο το νεότευκτο κράτος διέθετε όλους τους θεσμούς μιας ευημερούσας δημοκρατίας και τακτικό στρατό με περισσότερους από 15.000 Κούρδους. Το Ιράν έκανε συνεχώς επιθέσεις για να διαλύσει το κράτος, αλλά δεν τα κατάφερνε. Η Βρετανία και οι ΗΠΑ, ενοχλημένες από το γεγονός, άρχισαν να ασκούν μεγάλες πιέσεις στη Σοβιετική Ένωση και να την απειλούν. Ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντιν Ατσεσον, θεωρώντας ότι η εμπλοκή της Σοβιετικής Ένωσης σχετίζεται με τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής, απείλησε ότι εάν συνεχιζόταν η παροχή προστασίας στη Δημοκρατία του Μαχαμπάτ θα διακινδύνευαν τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης στον Καύκασο. Η Σοβιετική Ένωση διέκοψε κάθε βοήθεια προς τους Κούρδους και το Ιράν, με αυξημένη δυτική βοήθεια, κατέπνιξε στο αίμα τη νεαρή Κουρδική Δημοκρατία.

Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί Cemil Turan Bazidi

Στις 31 Μαρτίου 1947, ο πρόεδρος Καντί Μοχάμετ (Kadı Muhammed), ο Πρωθυπουργός Hacı Baba Şeyh και από τα σημαντικά στελέχη του κόμματος Muhammed Hüseyin Han Seyfi Kadı, δολοφονήθηκαν – εκτελέστηκαν με απαγχονισμό

Τα επόμενα χρόνια, το PDK-İ συνέχισε παράνομα τις δραστηριότητές του και συμμετείχε ενεργά στον ένοπλο αγώνα κατά του σάχη Ρεζά Παχλαβί. Την περίοδο της αντίστασης και της συνεργασίας με τις δυνάμεις του εξόριστου στο Παρίσι Αγιατολάχ Χομείνί, δυο ήταν τα κύρια συνθήματα του Δημοκρατικού Κόμματος Κουρδιστάν Ιράν: «Αυτονομία στο Κουρδιστάν» και «Δημοκρατία για το Ιράν».

Το καθεστώς του σάχη ανατράπηκε το Φεβρουάριο 1979 και το απελευθερωμένο πλέον Κουρδιστάν Ιράν βρέθηκε υπό τον έλεγχο του PDK-İ Όταν εγκαθιδρύθηκε η Ισλαμική Επανάσταση, κουρδική αντιπροσωπεία με το γραμματέα του PDK-İ δρ. Αμπντουραχμάν Κασίμλο και τον Σείχ Ιζεντίν Χουσείνί συναντήθηκε με τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης Χομείνί, Μεχντί Μπαζαργκάν. Η προσωρινή Ισλαμική κυβέρνηση απέρριψε απερίφραστα τα βασικά αιτήματα των Κούρδων και ζήτησε να παραδώσουν τα όπλα. Οι Κούρδοι αρνήθηκαν .Ο Αγιατολάχ Χομείνί κήρυξε «Ιερό Πόλεμο» εναντίον τους κα ι επέβαλλε ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό. Οι πρώην σύμμαχοι έγιναν αντίπαλοι.

Τζεμίλ Τουράν   Cemil Turan BazidiΟ πόλεμος μεταξύ των δυνάμεων του Χομείνί και των Κούρδων διάρκεσε μέχρι το Μάρτιο 1980. Στο διάστημα αυτό, οι Κούρδοι επέδειξαν σθεναρή αντίσταση και απώλεσαν μόνο 20% των εδαφών τους. Το Μάρτιο 1980, οι εκπρόσωποι του PDK-İ συναντήθηκαν στην Τεχεράνη με τον πρόεδρο Μπάνι Σαντρ. Η κουρδική αντιπροσωπεία έθεσε έξι αιτήματα, στα οποία ο πρόεδρος αρχικά απάντησε θετικά και υποσχέθηκε ότι θα τα παραπέμψει στην «Επαναστατική Επιτροπή». Τα αιτήματα απορρίφθηκαν για δεύτερη φορά από την Επιτροπή και ο Ισλαμικός Ιρανικός Στρατός ( «Πασταράν» ) στράφηκε με ωμή βαρβαρότητα εναντίον των Κούρδων. Άρχισαν να βομβαρδίζονται όλες οι μεγάλες πόλεις του Κουρδιστάν Ιράν και το PDK-İ έλαβε την ιστορική απόφαση να ξεκινήσει με τους μαχητές του («Πεσμεργκά») αντάρτικο αγώνα στα βουνά. Ο πόλεμος που ξεκίνησε τότε, και στον οποίον οι Κούρδοι του Ιράν έχουν καταθέσει βαρύ φόρο αίματος, συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας. Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των Κούρδων για ειρηνική επίλυση, το Ιράν συνεχίζει να αντιμετωπίζει το κουρδικό ζήτημα με στρατιωτικά μέσα.

Τζεμίλ Τουράν   Cemil Turan BazidiΤο «Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν Ιράν» (PDK-İran) συμμετέχει στη Σοσιαλιστική Διεθνή ως παρατηρητής. Ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος, Αμπντουραχμάν Κασιμλό, δολοφονήθηκε το 1989 στη Βιέννη, όπου είχε μεταβεί για επίσημες συνομιλίες με την ιρανική κυβέρνηση σε ουδέτερο έδαφος. Λίγο αργότερα, το 1992 ο επόμενος Γ.Γ. δρ. Σαντίκ Σερεφκεντί δολοφονήθηκε με άλλους δυο συντρόφους του στο Βερολίνο, όπου και πάλι είχε μεταβεί για ειρηνευτικές συνομιλίες με αντιπροσωπεία της ιρανικής κυβέρνησης, στην ελληνική ταβέρνα «Μύκονος» .

Σήμερα, πολλές κουρδικές πόλεις επιτηρούνται στρατιωτικά από το Ιράν, όμως κανένας Κούρδος δεν υποστηρίζει το καθεστώς. Εδώ και πολλά χρόνια, η Γαλλία και ιδιαίτερα η σύζυγος του αποθανόντος Γάλλου προέδρου, Ντανιέλ Μιτεράν, δείχνουν ενδιαφέρον για τον αγώνα των Κούρδων του Ιράν. Συγχρόνως, η ύπαρξη ισλαμικού θεοκρατικού πολιτεύματος στο Ιράν και η υποστήριξη που παρέχει σε άλλα φουνταμελιστικά κινήματα έχει εντείνει το ενδιαφέρον της Ευρώπης και των ΗΠΑ για το Κουρδιστάν Ιράν. Πρόσφατα, αντιπροσωπεία του PDK-İran συναντήθηκε στις ΗΠΑ με Αμερικανούς πολιτικούς παράγοντες, ύστερα από πρόσκλησή τους. Το κουρδικό ζήτημα στη συγκεκριμένη χώρα λειτουργεί ως αντίβαρο στο ισλαμικό καθεστώς.

Ο Αγιατολάχ Χομείνί κήρυξε “Ιερό Πόλεμο” εναντίον τους Κούρδους , 27. Αύγουστος .1979 ο Ιρανός φωτογράφοςJahangirRazmi, τράβηξε φωτογραφίες από την εκτέλεση τον κούρδων από τονΙσλαμικό Ιρανικό Στρατό ( “Πασταράν” ).

<< Πίσω

Translate »