Η αντάρτισσα που μπήκε στην πολιτική

Παρασκευή, Φεβρουάριος 26th, 2010 @ 12:45ΠΜ

Η αντάρτισσα που μπήκε στην πολιτική

Τζεμίλ Τουράν  Cemil Turan Bazidi

Συνέντευξη στον Τζεμίλ Τουράν

Σιρίν Αμεντί

Αυτιά μου από διάφορους ανθρώπους του Κουρδιστάν Το όνομά της είχε φτάσει στ ‘, απλούς πολίτες αλλά και αξιωματούχους. Σιρίν Αμεντί, η αντάρτισσα. Είχα ακούσει τόσα πολλά για τη μαχητικότητα αυτής της γυναίκας που όταν κλείσαμε ραντεβού για τη συνέντευξη περίμενα να μπει μια αντρογυναίκα, ζωσμένη φισεκλίκια. Κάθε άλλο. Συνάντησα μια ώριμη γυναίκα, πλατύ χαμόγελο ένα μ ‘, με έκδηλη τη θηλυκότητα στις χειρονομίες της και στα κατάμαυρα μάτια της. Η Σιρίν Αμεντί είναι εκπρόσωπος της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Ειρήνη στο Κουρδιστάν, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κουρδικού Κόμματος και υπεύθυνη των διεθνώνσχέσεων και πρώην … πεσμεργκά.

Δεν μπορώ να φανταστώ από την εικόνα που βλέπω ότι περάσατε δέκα χρόνια στα βουνά. Ότι πολεμούσατε, ότι ήσασταν αντάρτισσα. Ο πόλεμος …

Άσχημο πράγμα. Κανείς δεν τον θέλει. Κι αν ορισμένοι, ελάχιστοι, καμώνονται τους πολεμοχαρείς είναι γιατί δεν τον γνωρίζουν, δεν τον έχουν ζήσει. Μιλούν εκ του ασφαλούς. Όταν όμως η πατρίδα σου είναι υπό κατοχή και δεν είσαι ελεύθερος, τότε αξίζει να πολεμάς. Όχι γιατί είναι ωραίο, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση. Όταν η δικτατορία του Σαντάμ μάς ξερίζωνε από τα μέρη μας, μάς έβγαζε έξω από τα σπίτια μας και μας οδηγούσε στα βουνά, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να πολεμήσουμε. Δεν αντέχεται ούτε υπομένεται αυτή η αδικία. Κάναμε λοιπόν τα βουνά σπίτια μας αλλά και οχυρά μας για τον αγώνα της απελευθέρωσης. Πάει αυτό, πέρασε. Η πρόκληση είναι τώρα εδώ, στο κράτος μας.

Στα βουνά πολεμήσατε με τους άντρες, δίπλα δίπλα. Στην πολιτική, που επίσης ανδροκρατείται όχι μόνο εδώ αλλά παντού στον κόσμο, πώς είναι να είσαι δίπλα τους;

Χρόνια ήμουν στο μέτωπο, στην πρώτη γραμμή. Εκεί δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, παρά μόνο πατριώτες. Και η ζωή είναι σκληρή. Αλλά να σας πω κάτι που ίσως να σας εκπλήξει: στην πολιτική ζωή τα πράγματα είναι πιο δύσκολα απ ‘ό, τι στο αντάρτικο. Τότε είχαμε υποχρέωση για την πατρίδα και την ελευθερία. Και ό, τους αγώνες εκείνους τι έχουμε το οφείλουμε σ ‘. Τώρα όμως είναι τα δύσκολα, γιατί αυτό που πετύχαμε πρέπει να το εδραιώσουμε. Να μπορέσουμε να το διαχειριστούμε σωστά και δημοκρατικά. Δεν μας χαρίστηκε και αυτό κάνει πιο μεγάλες τις ευθύνες. Και δεν είναι οι άντρες μόνοι τους που θα κρατήσουν ζωντανό το όνειρό μας. Αυτό Εμείς οι γυναίκες πρέπει να αγωνιστούμε γι ‘.

Έχετε δηλαδή ίσα δικαιώματα με τους άντρες; 

Ναι. Το να λέμε όμως πως έχουμε ίσα δικαιώματα δεν αρκεί, πρέπει να αποδεικνύεται και στην πράξη. Αυτό πιστεύω ότι αυτό που κάνω τώρα Γι ‘στην … πολιτική μου-ας πούμε-ζωή, να μεριμνώ για τη μόρφωση των γυναικών και για τα δικαιώματά τους είναι σπουδαίο. Η κυβέρνηση του Κουρδιστάν έχει αποδείξει σε όλα τα επίπεδα, στο Δημόσιο και στην κοινωνία, ότι βασίζεται στις γυναίκες. Το 25% των εδρών της Βουλής ανήκουν στις γυναίκες. Όταν ο ΟΗΕ το 1952, και δεν πρέπει να κάνω λάθος στη χρονολογία, αναγνώρισε το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν αλλά και να εκλέγονται, αμέσως ο Μπαρζανί το υιοθέτησε για όλο τον γυναικείο πληθυσμό του Κουρδιστάν. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο βήμα ήταν για εκείνη την εποχή. Και να σημειώσουμε ότι όλες οι αραβικές και μη χώρες ήταν κατά. Νομίζω ότι μόνον η Αίγυπτος ήταν εκτός αυτού του συντηρητικού κλίματος. Το θέμα λοιπόν εδώ δεν είναι αν έχουμε ίσα δικαιώματα αλλά να είμαστε σε θέση να το ζούμε αυτό. Πρέπει να μάθουν οι γυναίκες. Και το μεγάλο εμπόδιο είναι ο αναλφαβητισμός. Στα 1991-96, τα πρώτα χρόνια της ελευθερίας του Κουρδιστάν, το ποσοστό των αναλφάβητων γυναικών ήταν 46%. Αυτή τη στιγμή μειώθηκε πάρα πολύ και είμαστε στο 33%. Ο δρόμος όμως είναι ακόμη μακρύς και δύσκολος. Οι γυναίκες όλο και περισσότερο συμμετέχουν στην οικονομική ζωή της χώρας και βεβαίως στην οικονομία της οικογένειας. Καθημερινά αυξάνονται αυτές που εργάζονται. Και είναι αλήθεια ότι αν μια γυναίκα δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη δεν μπορεί να συμμετέχει στην πολιτική ζωή. 

Και βλέπω και πολλές σοφερίνες

Βεβαίως. Μέχρι το 1998 αραιά και πού θα έβλεπες στο τιμόνι γυναίκα. Τώρα είναι εκατοντάδες οι γυναίκες οδηγοί. Αυτό φαίνεται, να σας πω εκείνο που δεν φαίνεται: στο κολέγιο των Καλών Τεχνών η πλειονότητα των σπουδαστών είναι γυναίκες. Και κάτι ακόμη: στις νομαρχιακές εκλογές πρωτη φορά συμμετείχαν γυναίκες και εκλέχτηκαν πολλές. Μπορούμε ακόμη περισσότερα …

Πριν πεσμεργκά, τώρα κομματικό στέλεχος. Η προσωπική σας ζωή;

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές κυνηγάω τον χρόνο. Θα ήθελα να διαθέτω περισσότερη ώρα στα τρία παιδιά μου. Κάπου κάπου μου κάνουν μερικά παράπονα και έχουν δίκιο. Τους λέω λοιπόν ότι εγώ έμαθα στην ελευθερία του βουνού και δεν μπορώ να κλειστώ στο σπίτι … είναι το αστείο μας. Εχω καλά παιδιά αλλά και καλό σύντροφο.

Τα αντάρτικα ρούχα τα έχετε;

Μα και βέβαια. Πάντως δεν θέλω να τα ξαναφορέσω. Θέλω να ζήσω ελεύθερη στην πατρίδα μου και ειρηνικά. Κι αν ξαναπάω στο βουνό να είναι μόνο για να συναντήσω τις αναμνήσεις μου.

Posted by
Categories: Ελευθεροτυπία

No comments yet. Be the first!
Leave a Reply

Translate »